พระโพธิสัตว์เป็นนกแก้วผู้มีศีล

พระโพธิสัตว์เป็นนกแก้วผู้มีศีล

ณ ป่าใหญ่เขียวขจี ณ อาณาเขตแห่งแคว้นมคธ มีมหานครอันรุ่งเรืองนามว่าราชคฤห์ ในสมัยนั้น พระโพธิสัตว์ได้บังเกิดเป็นนกแก้วขนสีเขียวมรกตสดใส ดวงตากลมโตสีดำวาววับ เปล่งประกายแห่งปัญญา นกแก้วตนนี้มิใช่นกแก้วธรรมดา แต่เป็นนกแก้วผู้ทรงศีลอันบริสุทธิ์ ได้บำเพ็ญเพียรฝึกฝนตนเองมาอย่างยาวนานจนเป็นที่เคารพรักของสรรพสัตว์ทั้งหลายในป่า

นกแก้วโพธิสัตว์มีนามว่า "วิสสาสกะ" อาศัยอยู่บนต้นไม้ใหญ่ที่สูงที่สุดในป่า ใกล้กับลำธารใสสะอาดที่ไหลรินตลอดทั้งปี ต้นไม้นี้เป็นที่รู้จักกันดีในนาม "ต้นศรัทธา" เพราะเป็นแหล่งอาหารชั้นเลิศของสัตว์น้อยใหญ่ และเป็นที่พักพิงอันอบอุ่น

วิสสาสกะมิได้มีชีวิตอยู่เพียงลำพัง นางมีผองเพื่อนอันเป็นที่รัก คือ ฝูงลิงแสนซนฝูงหนึ่ง นำโดยลิงจ่าฝูงผู้มีนามว่า "ลิงคะ" ลิงคะเป็นลิงที่ฉลาดแกมโกง ช่างพูดช่างเจรจา แต่บางครั้งก็มีนิสัยขี้ขโมยอยู่บ้าง แม้จะรักและเคารพวิสสาสกะมากเพียงใดก็ตาม

วันหนึ่ง ขณะที่วิสสาสกะกำลังเพลิดเพลินกับการกินผลไม้อันหวานฉ่ำบนยอดต้นศรัทธา นางก็ได้ยินเสียงร้องโอดครวญดังมาจากเบื้องล่าง

"โอ๊ย! เจ็บเหลือเกิน! ใครก็ได้ช่วยด้วย!"

วิสสาสกะมองลงไป เห็นลิงคะกำลังนอนบิดตัวด้วยความเจ็บปวด ขาข้างหนึ่งของมันถูกกับดักของนายพรานที่วางไว้

วิสสาสกะรีบบินลงไปทันที ด้วยความเป็นห่วง

"ลิงคะ! เกิดอะไรขึ้น? เจ้าบาดเจ็บตรงไหน?"

ลิงคะมองเห็นวิสสาสกะ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง

"วิสสาสกะ! ช่วยข้าด้วย! ข้าพลาดท่าติดกับดักของนายพราน ขาของข้า..."

วิสสาสกะสำรวจบาดแผลของลิงคะอย่างละเอียด

"อย่าเพิ่งหมดหวังนะลิงคะ ข้าจะช่วยเจ้าเอง"

วิสสาสกะจำได้ว่าบริเวณใกล้เคียงมีสมุนไพรชนิดหนึ่งที่สามารถช่วยบรรเทาอาการปวดและสมานแผลได้ นางจึงรีบบินไปเก็บสมุนไพรนั้นมา บดละเอียด แล้วนำไปทาที่บาดแผลของลิงคะ

ขณะที่วิสสาสกะกำลังทำแผลให้ลิงคะอยู่นั้น นายพรานเจ้าของกับดักก็เดินผ่านมาพอดี

"อ้อ! เจ้าลิงตัวแสบ ติดกับข้าแล้วสินะ! ฮ่าๆๆ"

นายพรานเห็นวิสสาสกะกำลังช่วยลิงคะอยู่ ก็ยิ่งโมโห

"เจ้าเป็นอะไรไป นกแก้ว! มายุ่งกับเหยื่อของข้าทำไม!"

วิสสาสกะมิได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย นางมองหน้านายพรานด้วยสายตาที่แน่วแน่

"ท่านนายพราน โปรดละเว้นโทษให้ลิงคะด้วยเถิด มันเป็นเพียงสัตว์ที่หากินไปวันๆ ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อท่านเลย"

นายพรานหัวเราะเยาะ

"สัตว์ป่าก็คือสัตว์ป่า! มันขโมยผลไม้ของข้า ข้าจับมันมาทำเป็นอาหารของข้า! เจ้าอย่ามายุ่ง!"

วิสสาสกะจึงกล่าวต่อไป ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่หนักแน่น

"ท่านนายพราน โปรดฟังข้าสักคำเถิด การล่าสัตว์เพื่อเป็นอาหารนั้นเป็นสิ่งหนึ่ง แต่การใช้ความรุนแรงและสร้างความทุกข์ทรมานแก่ผู้อื่นนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ข้าขอวิงวอนท่าน โปรดปล่อยลิงคะไปเถิด แล้วข้าจะตอบแทนบุญคุณท่านด้วยสิ่งอื่น"

นายพรานยังคงยืนกราน

"ข้าไม่ต้องการอะไรจากเจ้า! ข้าจะจับมันไป!"

วิสสาสกะเห็นว่าการเจรจาด้วยเหตุผลไม่เป็นผล จึงคิดหาวิธีอื่น

"ถ้าเช่นนั้น ท่านนายพราน หากท่านปล่อยลิงคะไป ข้าจะมอบสมบัติล้ำค่าที่ซ่อนอยู่ในป่าให้แก่ท่าน สมบัตินี้มีค่ามหาศาลจนท่านจะสุขสบายไปตลอดชีวิต"

นายพรานได้ยินดังนั้นก็ตาเป็นประกาย

"สมบัติล้ำค่า? เจ้าพูดจริงหรือ? มันอยู่ที่ไหน?"

วิสสาสกะพยักหน้า

"จริงแท้แน่นอน ท่านนายพราน โปรดปล่อยลิงคะไปก่อน แล้วข้าจะนำทางท่านไปยังที่ซ่อนของสมบัตินั้น"

ด้วยความโลภ นายพรานจึงยอมปล่อยลิงคะออกจากกับดัก

"ดี! ข้าปล่อยเจ้าไปก็ได้ แต่ถ้าเจ้าหลอกข้า ข้าจะตามล่าเจ้าให้ถึงที่สุด!"

เมื่อลิงคะเป็นอิสระแล้ว วิสสาสกะก็กล่าวกับนายพราน

"ตามข้ามาสิ ท่านนายพราน"

วิสสาสกะนำทางนายพรานไปยังถ้ำแห่งหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในป่า ภายในถ้ำนั้นเต็มไปด้วยผลึกแก้วสีต่างๆ ที่ส่องแสงระยิบระยับ งดงามราวกับอัญมณี

นายพรานเห็นดังนั้นก็ตะลึงตาค้าง

"โอ้! นี่มัน... นี่มันสมบัติที่แท้จริง! ข้าไม่เคยเห็นอะไรที่สวยงามเช่นนี้มาก่อน!"

วิสสาสกะกล่าว

"สมบัติเหล่านี้ คือผลจากความดีงามที่ข้าบำเพ็ญมา ท่านนายพราน ท่านสามารถนำมันไปได้ตามที่ท่านต้องการ แต่ขอให้ท่านใช้มันเพื่อสร้างความดีงามเช่นกัน อย่าใช้มันเพื่อเบียดเบียนผู้อื่น"

นายพรานเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มใจ เขาเก็บผลึกแก้วเหล่านั้นใส่ย่ามจนเต็ม

"ข้าขอบคุณเจ้ามาก เจ้านกแก้วผู้มีบุญคุณ! ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายสัตว์ป่าอีกต่อไป และจะใช้สมบัติเหล่านี้เพื่อสร้างความดี"

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา นายพรานก็เลิกอาชีพนายพราน เขาใช้สมบัติที่ได้จากวิสสาสกะช่วยเหลือผู้คนและสัตว์ที่ตกทุกข์ได้ยาก กลายเป็นคนดีมีคุณธรรม

ส่วนลิงคะ เมื่อหายดีแล้ว ก็สำนึกผิดในความประมาทของตนเอง และรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของวิสสาสกะเป็นอย่างยิ่ง

"วิสสาสกะ เพื่อนรัก ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องลำบาก ข้าจะไม่ทำตัวซุกซนและประมาทอีกต่อไปแล้ว ข้าจะตั้งใจฟังคำสอนของเจ้า และจะทำความดีตามที่เจ้าได้ทำ"

วิสสาสกะยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ไม่เป็นไรหรอกลิงคะ ความผิดพลาดเป็นบทเรียนสำคัญของชีวิต สิ่งสำคัญคือเราเรียนรู้จากมันและไม่ทำผิดซ้ำอีก"

ตั้งแต่นั้นมา วิสสาสกะก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในป่า สอนธรรมะให้แก่สรรพสัตว์ทั้งหลาย และช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อนด้วยเมตตาธรรมอันยิ่งใหญ่

เรื่องราวของวิสสาสกะ นกแก้วผู้ทรงศีล ได้เลื่องลือไปทั่วแผ่นดิน ทำให้ผู้คนและสัตว์ป่าทั้งหลายต่างเลื่อมใสและประพฤติตนอยู่ในศีลธรรม

คติธรรม

การมีเมตตา กรุณา และรู้จักให้อภัย เป็นคุณธรรมที่ยิ่งใหญ่ สามารถเปลี่ยนแปลงคนพาลให้กลับมาเป็นคนดี และแก้ไขปัญหาต่างๆ ได้อย่างสันติ

บารมีที่บำเพ็ญ

ศีลบารมี, เมตตาบารมี, กรุณาบารมี, สัจจบารมี